Nieuws

2017-11-1411:00 AM

Bedankt Griet!

De boeken van Griet op de Beeck heb ik allemaal gelezen. Ik heb ze verslonden. In de boeken herkende ik iets waarop ik de vinger niet kon leggen. Sommige scenes hadden zich op een soortgelijke manier ook in mijn leven afgespeeld. Dat was duidelijk, maar ik herkende meer. Ik herkende het gevoel dat tussen de regels te lezen was. Toen ik haar in het theater bezocht en ik op de eerst rij gebiologeerd naar haar zat te luisteren en te kijken voelde ik het. Herkenning! 

Toen Griet op de Beeck bij De Wereld Draait Door haar nieuwe boek presenteerde wist ik het zeker. Ik had het al gemerkt. Griet heeft ook een verleden met kindermishandeling. Haar nieuwste boek is een eerste in een serie van drie en heeft als thema kindermishandeling. Het boek heet: Het beste dat we hebben. Ruim van tevoren was haar aanwezigheid in het programma aangekondigd. Ik had een herinnering in mijn televisie gezet en voor de zekerheid had ik het ook opgenomen. Toen het programma begon zat ik natuurlijk voor de televisie. Haar verhaal kwam hard binnen. Ik vond het prachtig hoe ze haar verhaal vertelde. Ze stelde zich kwetsbaar op, was eerlijk, liet haar gevoelens zien en vertelde haar verhaal. Ze liet een exemplaar van het boek Trauma en Herstel zien. Ik heb er ook een en ik denk dat mijn exemplaar net zo stuk gelezen is als dat van haar. Na haar optreden hadden veel mensen een mening. Velen waren positief, maar er waren ook mensen die negatief waren. Ze werd veel geprezen om haar moed, kracht en openheid; ‘Zo goed dat ze zo kwetsbaar durfde te zijn’. Er waren ook mensen die andere boodschappen op haar facebookpagina achterlieten. “Ze heeft gelogen en het is niet waar.” “Ze heeft het verzonnen.” Of haar therapeut heeft haar dit aangepraat.”  

Dit alles deed mij denken aan de eerste keer dat ik zo moedig was om mijn verhaal aan mijn schoonfamilie te vertellen. We waren een lang weekend met zijn allen naar Duitsland. Mijn gezin, mijn schoonouders, mijn schoonzus en haar vrouw en mijn zwager en zijn vrouw P. en hun kinderen hadden een aantal bungalows gehuurd op een mooi park. Het was mooi weer en de omgeving was prachtig. Er was een stadje met in het centrum op een berg een idyllisch kasteel met een binnenplaats met geweldige tamme kastanjebomen. Op een middag na de lunch zaten we bij elkaar te bespreken wat wij de rest van die dag gingen doen. We zaten wat te keuvelen. Ik vertelde dat ik het best wel getroffen had met mijn schoonouders. Mijn relatie met hun vond ik goed. Ik vond het mooi om te zien dat mijn kinderen zo dol op ze waren. Heel anders dan de relatie met mijn moeder. Mijn schoonmoeder zei; ‘Het blijft je moeder. Je moet wel van haar houden en lief voor haar zijn.’ Toen heb ik in enkelen minuten voor het eerst verteld wat mijn moeder allemaal gedaan had en hoe verschrikkelijk mijn jeugd was geweest. Ik kon niet van haar houden!       

Ik vertelde ze over het slaan, het totale gebrek aan liefde, de ruzies, de onveiligheid, de angst, over de eenzaamheid, de geheimen, het gevoel van niet goed genoeg zijn, het altijd bang zijn, overal alleen voor staan en vooral de eenzaamheid en dat ik nog dagelijks last had van de gevolgen. Het werd stil. Mijn familieleden keken elkaar wat ongemakkelijk aan en ontweken mijn blik. Toen zei iemand; ‘Goh, jij hebt het ook niet makkelijk gehad.’ En in een adem er achteraan; ‘Het is mooi weer zullen we gaan wandelen?’ Ik ben opgestaan en ben naar mijn eigen huisje gegaan. Er is nooit meer over gesproken. Hoewel dit jaren geleden gebeurd is, verbaas ik mij nog steeds over de reactie van mijn familie om niet over dit onderwerp met mij te praten. 

Op een of andere reden praten mensen niet over dit onderwerp. Het is taboe. Zelfs met een familielid waarmee je toch een bepaalde intimiteit hebt, lukt het niet om over dit onderwerp te praten. Daarom is het zo belangrijk dat er over dit onderwerp gesproken wordt. Daarom is het goed dat Griet in DWDD erover gesproken heeft. Dit taboe moet doorbroken worden. Ondertussen ben ik halverwege het nieuwe boek van Griet, denkend aan oude en nieuwe manieren om mijn verhaal, ons verhaal te blijven vertellen. Ik dank de moedige mensen die het doen en hoop dat ze blijven doorgaan om net als ik dit belangrijke onderwerp onder de aandacht te blijven brengen. Het is zo hard nodig!

 


2017-11-0910:00 AM

 

  No Kidding-logo-RGB-Klein.jpg


#MeToo in de media

Begrijpelijke ophef in de media over alle onthullingen; gooi alle cijfers over misbruik maar overboord. Gelukkig neemt bespreekbaarheid van dit onderwerp toe. Maar nu de volgende stap: hoe leidt alle aandacht tot het boven water brengen van de maatschappelijke context, waarin dit gebeurt? En waar zijn wij zelf? Vanuit ervaringsdeskundigheid leert NO KIDDING iedereen tijdig, welke effectieve stappen het verschil maken!

Dus maak kennis met onze preventieve werkwijze in de week tegen kindermishandeling

Maandag 20 november 2017 Groningen, presentatie bij gemeente Groningen als aftrap week tegen kindermishandeling.

Dinsdag 21 november 2017 Rotterdam, presentatie en workshops gemeente Rotterdam / congres voor medische beroepsgroepen.

Woensdag 22 november 2017 Nijkerk workshop gemeente Nijkerk voor professionals.

Donderdag 23 november 2017 Enschede, Jarabee workshop voor professionals.

Donderdag 23 november 2017 Grathem, presentatie gemeente Venlo voor bestuurders.

Donderdag 23 november 2017 Beneden-Leeuwen, workshop gemeente Nijmegen voor het hele werkveld.

Donderdag 23 november 2017 Barneveld, workshop gemeente Barneveld voor het hele werkveld.

Voor details zie www.nokidding.nl/ agenda. 


2017-10-188:00 AM

damloop 2017.jpg

 damloop 2017I.jpg

 


2017-09-267:00 PM

“Je zus heeft een hersenbloeding gehad”. Ik hoorde het van ma en was verbaasd.
Hoewel ik mijn zus al jaren niet heb gezien, wilde ik weten wat er met haar aan de hand was.
“Ze heeft een hersenbloeding gehad en ze kan niet meer lopen en praten.” Meer liet ma niet los.

In de avond belde ik de vriend van mijn zus op en hij vertelde dat ze in het ziekenhuis lag.
Ze had enkele weken geleden ernstige stuipen gehad en hij dacht dat het een epileptische aanval was want daar leek het op. Hij vond het eng en had 112 gebeld.

De mensen van de ambulance wilden haar eerst niet meenemen; het was hyperventilatie zeiden ze.
Uiteindelijk hadden ze haar toch meegenomen.
Ik sprak met hem af om af en toe contact met hem te hebben zodat hij mij op de hoogte kon houden.

Toen ik hem weer sprak, wist hij wat ze mankeerde: ze had last van een conversiestoornis. De symptomen hiervan lijken op die van een hersenbloeding. De hersenen schakelen bepaalde functies uit. De stuipen horen ook bij de stoornis. Deze wordt veroorzaakt door ernstige stress. Het gaat over door psychotherapie- en fysiotherapie. Er was geen schade aan de hersenen.
Het kon wel een jaar duren, voordat ze weer de oude zou zijn. Ik wenste hem sterkte.
“Ze wil niet dat je langs komt maar ze vindt het wel fijn dat je gebeld hebt.”

Hij belde twee weken geleden weer: “Ze wil je iets vertellen. Kan je een keer langs komen?”
Ik dacht een moment na.
“Dat wil ik wel op voorwaarde dat jij erbij bent. Ze was altijd extreem emotioneel en dat werkt op mij als een rode lap op een stier. Dan is het beter dat jij erbij bent.”
Hij aarzelde geen moment en stemde toe.

De afspraak is bij hun thuis. Ik bel aan en kijk in de camera. Ik voel mij een beetje ongemakkelijk: wat staat mij te wachten? Wat gaat ze mij vertellen? Hoe zal het gesprek gaan?
Het zoemertje gaat. Ik haal diep adem en duw de deur open.

Op de tweede verdieping stap ik hun appartement binnen. Hij gaat mij voor naar de woonkamer.
Ze komt op mij afgelopen, langzaam en voorzichtig. Ongemakkelijk geven wij elkaar een hand.
Ik loop naar het balkon want het is de eerste warme dag van het jaar.
We praten wat over het uitzicht en het appartement; het is voor het eerst dat ik hier ben.

“Zullen wij naar binnen gaan?”, vraagt ze.
Wij gaan aan tafel zitten. Ik zit tegenover hem en haar.
Ze zet haar bril op, vouwt een brief uit en kijkt mij aan. Wat is ze oud geworden.

Ze begint te praten. Ze moet haar best doen om uit haar woorden te komen:
“Ik volg sinds ik uit het ziekenhuis ben verschillende therapieën waaronder muziektherapie en EMDR. Ook krijg ik fysiotherapie en praat ik met een psycholoog. Ik slik antidepressiva al wil ik die rotzooi helemaal niet slikken.”
Ondanks haar spraakprobleem klinkt ze helder. Het is lang geleden dat ik haar zo helder heb gezien.

“Tijdens de sessie met EMDR ben ik mij dingen gaan herinneren en daarover wil ik je vertellen. Ik heb het opgeschreven omdat ik bang ben dat ik anders niet uit mijn woorden kom.”

De laatste keer dat ik haar zag vertelde ik haar dat ik haar niet meer wilde zien. Tijdens haar bezoeken sprak ze met mijn zonen en zat ik erbij en voelde mij ontzettend ongemakkelijk. Er was te veel gebeurd en wij hadden te veel emotionele gesprekken gehad die nergens toe leidden. Ze leek te veel op mijn moeder: labiel en emotioneel. Het voelde alsof ik door een mijnenveld liep; ik wist nooit wanneer de emoties mij om de oren zouden knallen.

 Dat is nu anders. Ik word getroffen door de woorden die ze spreekt.
“Ik ben seksueel misbruikt door pa.”
Ze vertelt mij wat ze zich herinnerde. Ik had er nooit iets van gemerkt. Ma was toch degene die mij elke week sloeg en dreigde om zelfmoord te plegen? Mijn vader was toch ook haar slachtoffer?
Er rollen tranen over mijn wangen.
“Ik heb ma gevraagd wat zij zich herinnert. Ze heeft pa verboden om mij naar bed te brengen.”
Hierna zijn wij stil.

“Wil je een biertje, John?
Het duurt even voordat de vraag tot mij doordringt.
“Heel graag!”

John


2017-09-1211:00 AM

Frank, Lynelle en Marieke met bloemen.jpg

Onze helden Frank (l), Lynelle (m) en Marieke (r): bedankt namens alle mishandelde, verwaarloosde en misbruikte kinderen!


Credits

Copyright © 2017 No Kidding • Built with Concrete5 CMS • Theme by Kevin Tai Sign In